tag:blogger.com,1999:blog-11641833783904006742011-04-21T15:06:00.838-07:00ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-76279893679016522822009-01-10T03:33:00.000-08:002009-01-10T03:50:47.832-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiJuYnrlAI/AAAAAAAAAC4/cn4JJkqslYc/s1600-h/%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 108px; height: 151px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiJuYnrlAI/AAAAAAAAAC4/cn4JJkqslYc/s320/%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289629192322520066" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color:red;"><br />ทางเลือกที่มีความหวัง</span></b><br /><span style="color:blue;">เช้า วันอาทิตย์ ญาติของเพื่อนโทรมาพูดคุยขอคำแนะนำ<br />ในการตัดสินใจของเธอ </span><span style="color:blue;">"น้องเพิ่งรู้ว่าเป็นมะเร็งเต้านม<br />และตอนนี้ท้องได้ 5 เดือนหมอบอกว่า<br />ต้องเลือกน้องอยากเอาลูกไว้มีแต่คนไม่ เห็นด้วย"<br />และเสียงร้องไห้ก็ตามมาสักพักใหญ่ๆ<br /> บางทีการที่น้องได้ร้องไห้ออกมา<br />ปลดปล่อยความวิตกกังวล และความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้<br />ผ่อนคลายใคร่ครวญความรู้สึกตัวเอง ฉันบอกน้องไปว่า </span><br /><span style="color:blue;">"ไม่ว่าน้องจะเลือกวิธีไหนดีทั้งนั้นแหละ<br />บางครั้งเราอาจไม่จำเป็นเลือกทางดีที่สุด<br />แต่สามารถทำชีวิตวันนี้ให้ดีมีความสุขได้" </span><br /><span style="color:blue;">"พี่จิ๋มรู้สึกยังไงเมื่อรู้ว่าเป็นมะเร็ง"</span><br /><span style="color:blue;"></span><br /><span style="color:blue;"> เข้าใจเลยว่าอาการอัมพาตเป็นยังไง<br /> และช่วงระหว่างการดูรักษา<br />ก็จะเกิดสงครามชักคะเย่อระหว่างความรู้สึก<br />มีหวัง กับสิ้นหวัง วันหนึ่งอาจรู้สึกเราอาจจะหาย<br />ในขณะวันต่อมาเราอาจจะรู้สึกหดหู่ เศร้า<br /> ด้วยความรู้สึกว่าฉันเข้าใจผิดหรือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ <br />ความสุขเป็นเรื่องที่เรารักษาไว้ได้ยากมาก<br />พอหาหนทางออกให้ตัวเองไม่ได้เราจะคิดถึง<br />ความเป็นไปได้ต่างๆ นานา</span><br /><span style="color:blue;">ช่วงนี้ จะเป็นช่วงเสียตังค์ กับอาหารเสริมและ<br />ยาวิเศษรักษาได้ทุกโรคแถมยังเผลอทำพิธีทางไสยศาสตร์<br />มากมายไปหมด แต่พี่มีความเชื่อเป็นพลังผลักดันชีวิต<br />เชื่อในทางที่เราเลือกก่อนและ</span><span style="color:blue;">ฟัง เสียงภูมิปัญญาในหัวใจเรา<br />ความหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไร?เงียบสักพัก <br />แล้วน้องก็ขอบคุณ และจะตัดสินใจภายในอาทิตย์นี้<br />แล้วจะส่งข่าวบอกในการตัดสินใจของเธอ </span><br /><span style="color:blue;"> </span><br /><span style="color:blue;"> การดูแลตัวเองด้วยความเข้าใจและดูแลผู้อื่น่ด้วยความรัก<br />เป็นอีกคำตอบหนึ่งในการมีชีวิตอยู่ของฉันในขณะนี้<br />ตุ๊กตาเด็กผู้ชายสะพายย่ามขณะกำลังก้าวขาเดินเป็นตัวโปรด<br />ที่ฉันชอบมองรู้สึกว่าชีวิตต้องก้าวต่อไป บางครั้งที่ผิดหวังหรือรู้ตัว<br />ว่าชีวิตไม่เป็นไปอย่างที่คิดเรามักจะป้องกันตัวเอง<br />ไม่ให้เจ็บปวดด้วยการหนีหน้าไปทางอื่นๆ<br />และไม่ยอมเผชิญสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก็คงเหมือนกับการไม่ยอม<br />ข้ามแอ่งน้ำเพราะกลัวเปียกแต่เลือกเลี่ยงที่เดินอ้อม<br />ไปทางที่ไกลขึ้นแท้จริงแล้วนี้คือวิธีการใช้ชีวิตของคนขี้ขลาด<br />ที่ก้าวไปข้างหน้าต่างหากทุกสิ่งดำเนินต่อไป<br />ชีวิตไม่ได้อยู่ข้างหลัง </span><span style="color:blue;">กับมาดูแลสุขภาพที่เหลือ<br /> และก้าวต่อไป เมื่อวันที่ชีวิตเดิมมาถึงจุดเปลี่ยน<br />จนบางครั้งเราไม่ได้ตระเตรียมหัวใจ<br />ความทุกข์ ความสุข ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อใด<br />จะยอมรับความจริงได้แค่ไหน<br />อยู่ที่</span><span style="color:blue;">เรียนรู้ ยอมรับตามความคิดสติให้ทัน<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color:blue;"> และเป็นกำลังใจให้ทุกคนก้าวเดินสุ่ "ฤดูกาลชีวิต" </span> <br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-7627989367901652282?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-84815034886477118502009-01-10T03:12:00.000-08:002009-01-10T03:22:17.620-08:00เรื่องของป้าหลิม<br /><br />เริ่มฤดูกาลความ สัมพันธ์ฉันกับป้าหลิม เกือบ 2 ปีที่ผ่านมา<br /> ฉันสนุกกับการขายอาหารอยู่หน้าร้าน แล้ววันหนึ่งก็มี<br />กลุ่มหญิงวัยกลางคนประมาณสัก 4-5 คน มากินอาหาร<br />แต่ละคนดูสาละวน ประคบประหงม ดูแลผู้หญิงในกลุ่มคนหนึ่งที่ดูเพลียๆ<br /> อิดโรย แต่ใบหน้าหงุดหงิด รำคาญ อารมณ์เสีย กับเพื่อนๆ ในกลุ่ม<br /> ฉันได้ยินแกพูดเสียงดังว่าขึ้นว่า “จะไม่กินอะไรในร้านนี้<br />และจะไม่กินอะไรเลย” ดูแกโกรธ ท้อแท้ สับสนหดหู่<br />ปนเปกันเหมือนแกงโฮ๊ะที่ขายเลย (ฉันคิดในใจ)<br /> แล้วเพื่อนแกคนหนึ่งก็เดินมาขอโทษแทน “แกไม่สบายน่ะ ขอโทษจริงๆ นะหนู”<br /> แล้วฉันก็เกิดความรู้สึกแว๊บมาว่าอยากจะเข้าไปคุยกับแก<br />ก็เลยทำตามความรู้สึกของตัวเองนั้นโดยไม่รู้เลยว่าแกป่วยเป็นอะไร<br /> ฉันพูดออกไปว่า “หนูเป็นมะเร็งปอด ปีนี้ 7 ปีแล้ว” แกนิ่งและมองหน้า<br />ถามกลับมาว่า “ดูแลตัวเองยังไง” .. “เริ่มต้นใหม่ค่ะ ดูแลตัวเอง..<br />ขอให้เชื่อก่อนว่าเราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้” พูดเสร็จฉันก็เดินไปขายอาหารต่อ<br /> ทั้งที่ปกติแล้วฉันไม่ค่อยให้ลูกค้าหรือใครรู้ว่าป่วยเป็นมะเร็ง<br />แต่ความรู้สึกที่ฉันเห็นป้าคนนี้แล้ว มะเร็งกับมะเร็ง เหมือนอยากจะสื่อสารกัน<br /> ตอนฉันกลับมาขายอาหารก็เห็นป้ามองตามมาที่ฉัน ดูคิดมากอยู่เหมือนกัน …<br /> ประมาณหนึ่งเดือนถัดมา แกกลับมาที่ร้าน ฉันจำแกไม่ได้ในตอนแรก<br />ป้าเดินมาคุย กระฉับกระเฉง ต่างกันกับครั้งแรกที่เจอ เห็นเพื่อนๆ<br />แทบจะอุ้มแกเดินด้วยซ้ำ “เลือกกับข้าวที่หนูคิดว่าป้าทานได้ให้ป้าหน่อย<br /> อีก 3-4 วัน ป้าจะไปให้คีโมที่เชียงใหม่” แกเปลี่ยนไป ใบหน้าแกมีรอยยิ้ม<br /> มีความหวัง เกือบจะทุกครั้งที่แกจะไปให้คีโม แกจะแวะมาหาฉัน<br /> พูดคุยเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง เพื่อนๆ ที่รักแก และญาติๆ ผู้หวังดี<br />ห้าม!! ไม่เห็นด้วยที่แกยังไปสอนหนังสือเด็กๆ อยู่ เออ! ลืมบอกไปว่าแกเป็นครู<br /> เคยได้รับรางวัลครูดีเด่นของอำเภอแม่สรวย .. แกบอกว่าน่าเบื่อจะตาย<br />ให้นั่งๆ นอนๆ อยู่บ้าน ฉันอยู่ฝ่ายสนับสนุนให้แกได้ไปสอนหนังสือ<br />บอกแกว่า “ป้าไม่ต้องสอนก็ได้ ไปนั่งดูเด็ก พูดคุยกับผู้ปกครอง<br />เพื่อนๆ ครูของป้าก็ได้ เขาก็คงจะเข้าใจป้านะ” แล้วแกก็มีความสุขจริงๆ<br />กับการที่ไปสอนหนังสือแทนการนั่งๆ นอนๆ ดูวีดีโออยู่กับบ้าน<br /> เหนื่อยแกก็พัก เด็กๆ ที่แกสอนอยู่ชั้นป.2 ก่อนหน้านี้ดื้อและซุกซนมาก<br /> ตอนสอนแกว่าต้องแหกปากตะโกนแข่งกับเสียงเด็ก แต่ตอนป้าป่วย<br /> เด็กๆ เชื่อฟัง ตั้งใจ และคอยสังเกตดูครูว่าจะลบกระดานไหม<br />ต้องการอะไร เดี๋ยวพวกหนูจะทำให้ ปวดเมื่อยที่ไหนรึเปล่า<br />เด็กๆ พากันกรูเขามาช่วยบีบนวดด้วยมือน้อยๆ ที่ทรงพลัง<br />ตอนเช้าๆ ผู้ปกครองมาส่งเด็ก ก็จะหิ้วผักผลไม้ที่ปลูกไว้<br />เอามาฝากคุณครู เป็นสายใยแห่งมิตรภาพที่เบ่งบาน<br />ฉันกับป้าหลิมก็สนิทสนมกัน เราไว้วางใจ แลกเปลี่ยนประสบการณ์<br />ของกันและกัน ฉันเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่เบิกบานมีชีวิตชีวาของป้า<br /> ฉันก็มีความสุขขึ้นมาได้อีก ป้าเลือกเองที่จะเผชิญ ยอมรับ รับผิดชอบ<br />ดูแลตัวเอง เรื่องอาหารการกิน ออกกำลังกาย ปรับความเชื่อ<br /> ปล่อยวางความรู้สึกขัดแย้ง และอารมณ์ที่เกรี้ยวกราด ป้าได้สัมผัส<br />ฤดูกาลของชีวิต ดำรงอยู่ ผ่านพ้นแต่ละฤดู สิ่งสำคัญเราต้องบ่มเพาะ<br />หล่อเลี้ยงดูแลจิตวิญญาณ ปรับสมดุลภายใน เพราะชีวิตจะมีความสุข<br />หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของเราเอง ใครก็มาทำให้เราไม่ได้ถ้าเราไม่มองมัน<br />ใหม่อย่างมีความสุข เมื่อใดก็ตามที่เรารู้สึกสิ้นหวัง หดหู่เรียกพลังกลับคืนมา<br />นึกถึงคนที่ห่วงใยเรา รักเราแบบไม่มีเงื่อนไข และสิ่งที่เราอยากจะทำให้สำเร็จ<br />ความทรงจำที่เคยทำให้เรายิ้มในการผ่านพ้นวัยที่สวยงาม แต่ต้องระวัง<br />ไม่ให้ความสวยงามของอดีตบั่นทอนชีวิตปัจจุบันให้หม่นหมอง<br />บางครั้งเราก็ไปจมปลักอยู่กับปัญหา กล่าวโทษใครสักคน ก็เท่ากับว่า<br />เราได้ยกอำนาจให้กับเขา อย่าโทษอดีตที่เรากลับไปแก้ไขไม่ได้<br />และโทษความกลัวในอนาคตที่เราก็ยังไม่รู้ การเรียกร้องความสมบูรณ์<br />แบบจากผู้คนใกล้ชิดและตัวเราเองทำให้เราตกอยู่ใน ความทุกข์<br />ทุกขณะจิตที่มีชีวิตอยู่ ลองเปิดคลื่นรับฟังเสียงภูมิปัญญาจากภายใน<br />ของเราเอง อะไรที่เป็นความสุขในชีวิตอย่างแท้จริง “ฉันอยากจะทำอะไร”<br />การมีชีวิตที่ยืนยาวไม่ได้หมายความว่ามีความสุขเสมอไป<br /> เฉลิมฉลองชีวิตทุกๆ วินาทีนะคะ<br /><br /><br />จิ๋ม<br />เช้าวันพุธที่ 6 สิงหาคม<br />ปล. ส่งกำลังใจให้พี่พรรณผ่านฤดู พายุฝนนี้ไปให้ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-8481503488647711850?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-28057643589518755472009-01-10T02:57:00.000-08:002009-01-10T03:23:19.425-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiB1_kV9BI/AAAAAAAAACo/8ldxVd6aoF8/s1600-h/%E0%B8%9D%E0%B8%99.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 154px; height: 117px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiB1_kV9BI/AAAAAAAAACo/8ldxVd6aoF8/s320/%E0%B8%9D%E0%B8%99.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289620526943564818" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br />19 มิ.ย.<br />ฤดูฝน<br />เข้าพรรษา เป็นช่วงของฤดูฝนอย่างเต็มตัว 2 วันมาแล้วที่ฝนตกตลอด<br />ไม่ได้ไปไหน นั่งปักเสื้อได้หลายตัว มีความสุขดี<br />ก่อนฝนจะตกผู้คนต่างพร่ำบ่นถึงความไม่แน่นอนของฤดูกาล</div><div style="text-align: center;">เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวก็หนาว ฝนก็ตกไม่เป็นเวล่ำเวลาเลย ..<br /></div><div style="text-align: center;">มันก็คงจะไม่แตกต่างอะไรจากฤดูกาลในใจเรา ควบคุมไม่ได้<br />แปรปรวนได้ทุกขณะ ตัวช่วยต้องเคาะกะบาลให้ตื่นรู้มั่ง<br />อากาศเย็นสบายดี บางทีเราก็หลับไหล พักสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง<br />ประตู สายฝนพรำ พรำ ของวันนี้ ทำให้เกิดสิ่งเตือนใจ<br />ชีวิตเราผ่านมากี่ฤดูฝนแล้ว สำหรับฉันมันดำเนินไปเหมือนสายฟ้าแลบ<br />ฤดูฝนของปีนี้แตกต่างจากปีที่ผ่านๆ มา สายฝนของปีนี้มีความหมาย<br />มีคุณค่าอย่างมากในแต่ละวัน เมฆหมอกที่ปกคลุมในใจ<br />น้ำตาแห่งความสูญเสีย ได้กลายเป็นสายฝนที่เย็นชุ่มฉ่ำ<br />ชำระล้างความกลัว วิตกกังวลในใจ หล่อเลี้ยงเซล<br />เลี้ยงพลังให้เติบโตงอกงาม เคยไหม? เราเคยชินที่จะนั่งหลบฝนอยู่แต่ในร่ม<br />ปิดประตูหน้าต่างอย่างมิดชิด แล้วก็บ่นเบื่อๆ เซ็งๆ<br />ทำไมเราไม่ลองเปิดประตูหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก<br />เชื้อเชิญสายลม สายฝน โบกพัดเอาสิ่งดีๆ เข้ามาสู่ประตูใจของเรามั่ง<br />ชีวิตเรานั้น มีสองวันที่เราทำอะไรไม่ได้เลย วันหนึ่งก็คือ "เมื่อวาน"<br />อีกวันหนึ่งนั้นคือ "พรุ่งนี้" แต่วันที่เราทำอะไรก็ได้คือวันนี้ เดี๋ยวนี้<br />อย่าละเลยคุณค่าของชีวิต....<br /><br />จิ๋ม<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-2805764358951875547?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-36978825303012396812009-01-10T02:30:00.000-08:002009-01-10T04:14:21.097-08:00<div><br /><br /><div><div><div><div>“ฤดูกาลแห่งชีวิต ค้นหาหนทางการผ่านเปลี่ยนอย่างมีสติ”<br /><br />การเรียนรู้ การดูแลสภาวะเพื่อชีวิตที่มีความหมาย<br /><br />กำหนดการ : ๒๖ กพ. – ๑ มีค. ระยะเวลาดำเนินการ ๔ วัน ๓ คืน<br />สถานที่ : แป้นเกล็ดรีสอร์ท อ.เมือง จ.เชียงราย<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQFDLfJLI/AAAAAAAAAEA/8Qxiyaiwk3o/s1600-h/DSC04499.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289636178773877938" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQFDLfJLI/AAAAAAAAAEA/8Qxiyaiwk3o/s320/DSC04499.JPG" border="0" /></a><br />เนื่อง ด้วยสถาบันขวัญเมือง จ.เชียงราย ได้เริ่มต้นจัดโครงการ<br />“ฤดูกาลแห่งชีวิต ค้นหาหนทางการผ่านเปลี่ยนอย่างมีสติ”<br />เป็นกระบวนวิธีในการนำไปสู่สุขภาวะทางจิตดังกล่าว<br />ทางสถาบันขวัญเมือง โดยกลุ่มกระบวนกร เป็นองค์กรซึ่งศึกษาค้นคว้า<br />ทำงานเกี่ยวกับกระบวนการเรียนรู้สู่การเผยออกของศักยภาพภายใน<br />อย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานานโดยในครั้งนี้ได้จัดกระบวนเสริมสร้าง<br />ทั้งด้านวัฒนธรรมและแนวความคิดใหม่ ให้แก่กลุ่มบุคคลที่เกี่ยวข้อง<br />กับงานการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายและองค์กรต่างๆ ได้มาฝึกฝนเรียนรู้<br />โดยมุ่งเน้นการดูแลครบวงจรกาย ใจ จิตวิญญาณ แก่บุคคลากร<br />จากหน่วยงานและองค์กรต่างๆรวมไปถึงผู้ป่วยและผู้ดูแล<br />มีเป้าหมายหลักให้ก่อเกิดความหมายอันเต็มเปี่ยมในบั้นปลาย<br />ของชีวิตผู้ป่วยและการเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างยั่งยืนพร้อมๆ <a href="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQFKZ9xnI/AAAAAAAAAEI/9aMcAoxg2Ec/s1600-h/DSC04525.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289636180713653874" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 167px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQFKZ9xnI/AAAAAAAAAEI/9aMcAoxg2Ec/s320/DSC04525.JPG" border="0" /></a><br />ไปกับผู้เกี่ยวข้องโดย ในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาได้มีการประยุกต์<br />ใช้สนุทรียสนทนารวมทั้งกิจกรรมเพื่อผ่อนคลายด้านในอย่างลึกซึ้ง<br />ดังที่บุคคลากรในหน่วยของท่านได้เคยเข้าร่วมและสัมผัสกระบวนการ<br />ตามวาระต่างๆ ด้วยโครงการนี้มีแรงบันดาลใจมาจากบุคคลท่านหนึ่ง<br />ที่ได้สัมผัสกับการเรียนรู้ ใหม่กับพวกเรา<br />และนี่เป็นข้อความที่มาจากใจของเพื่อนเรา....<br /><br /><br />“ช่วง เวลาแห่งความสุข..... ก็มีช่วงเวลาแย่ๆ ที่เราไม่เข้าใจและขัดใจกัน<br />ตกลงกันไม่ได้สาเหตุก็มาจากฉันเอง เวลามีการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ว่า <a href="http://1.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEkm8FuI/AAAAAAAAADw/hXwC24Ly_8s/s1600-h/DSC04389.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289636170567522018" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 248px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEkm8FuI/AAAAAAAAADw/hXwC24Ly_8s/s320/DSC04389.JPG" border="0" /></a><br />จะร้ายหรือดี ต่างส่งผลกระทบถึงอีกฝ่ายหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้....<br />ก่อนหน้านี้เกิดอาการเจ็บป่วยทางกายต่างๆ ขึ้นเช่นปวดหัว....<br />เจ็บหน้าอก หายใจไม่ออกฉันเกิดไม่ไว้ใจเขา...... โดยลืมนึกถึงธรรมชาติ<br />ของอาการดำเนินไปของโรค ความคิดแว๊บ...แรกเข้ามา<br />ฉันควรจะเสี่ยงไปให้เคมีบำบัด....เอาเธอออกไปให้พ้นเสียที.....<br />พอคิดจิตใต้สำนึกของฉันจะออกมาในทางลบ ทำให้กังวล วิตก<br />รู้สึกไม่ดี เครียด นอนไม่หลับ ทำให้อาการตัวเองแย่ลงไปอีก<br /><br />ทุก วันนี้ ฉันใช้วิธีพูดคุยกับเสียงภายใน บอกเราว่าวันนี้ปวดเกินไปแล้วนะ<br />อย่าโตเกินไปถ้าปวดไปกว่านี้ ใครจะปักเสื้อสวยๆ ทำอาหารอร่อยๆให้เธอ..<br />ฉันปรารถนาจะดูแลผู้คนโดยเฉพาะผู้ป่วยวาระสุดท้ายของชีวิต<a href="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEy06cHI/AAAAAAAAAD4/2GOzIDWPuss/s1600-h/DSC04454.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289636174384230514" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 252px; CURSOR: hand; HEIGHT: 176px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEy06cHI/AAAAAAAAAD4/2GOzIDWPuss/s320/DSC04454.JPG" border="0" /></a>ให้เขา<br />มีความสุข อย่างที่เรามีในวันนี้ยังไงอาการต่างๆ ก็จะดีขึ้นและหายไป<br /><br />ฉัน ตั้งใจปฏิบัติเปลี่ยนแปลงตนเองทำให้ทุกวันเป็นวันแห่งความสุข......<br />และเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนผู้ป่วยมะเร็ง หรือโรคเรื้อรังอื่นๆ<br />เพื่อให้เราอยู่ร่วมกันกับโรคแบบไม่ทุกข์ทรมานและตอนนี้เพื่อนของฉัน<br />ก็แสดงให้เห็นว่าเขารับรู้และปรารถนา และรับรู้ความรู้สึกนั้นได้จริงๆ<br />เราไม่โตขึ้นไม่กินพื้นที่ นี้อาจจะเป็นสัญญาที่จะเป็นกำลังใจต่อสู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข<br />ขอบคุณเพื่อนคนนี้ที่คอยตักเตือนและเปลี่ยนชีวิตให้พบกับความดีงาม<br />และรู้จักตัวตนที่เป็นเราบางครั้งเราก็.....เบียดเบียนร่างกายมากเกินไป<br />มีผลอย่างไรก็ต้องกลับมารู้สึกตัวกลับมามองตัวเองกลายเป็นว่าทุกวันนี้ฉัน <a href="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEXJrjAI/AAAAAAAAADo/shSoYpkZ3WE/s1600-h/DSC04377.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289636166955142146" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 247px; CURSOR: hand; HEIGHT: 205px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWiQEXJrjAI/AAAAAAAAADo/shSoYpkZ3WE/s320/DSC04377.JPG" border="0" /></a><br />ต้องทะนุถนอม แม้กระทั่งลมหายใจเข้าและออกติดตาม<br />ดูแลทุกขณะเป็นยังไงต้องประคองส่วนอื่นๆ ของกายกับใจ ให้มีสติอยู่กับปัจจุบัน<br /><br />เมื่อ เราเริ่มมองเห็นโลกภายในตัวเอง ความรู้สึกเป็นมิตรก็เกิดขึ้นทั้งต่อตัวเอง<br />และทุกสิ่งที่อยู่รอบตัวชีวิตถ้าอยู่อย่างมีความหมาย เรามีความสุขง่ายขึ้น<br />แม้กระทั่งสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ยิ้มกับคนแปลกหน้าบอกทางนักท่องเที่ยว<br />ฟังความทุกข์ที่เขาต้องการระบายเป็นคำพูดของผู้คน ฉันว่าการที่มีจิตใจที่ดี<br />เยียวยารักษาโรคได้ หมอที่เก่งที่สุด คือตัวเราเองแต่ก่อนที่เราจะเป็นหมอที่เก่ง<br />เราต้องรู้จักตัวเราเองก่อน ปาฎิหาริย์กำลังเกิดกับฉัน ว้าว!”<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">วัตถุประสงค์และเป้าหมาย</span><br />1. สร้างพื้นที่ร่วมเพื่อการเรียนรู้เผชิญความกลัว<br />2. การดำเนินชีวิตอย่างรู้เท่าทันและมีชีวิตอยู่อย่างมีความหมายต่อตัวเอง<br />3. การกลับมาให้ความสำคัญการอยู่ร่วมได้รับการเคารพจากญาติพี่น้องและครอบครัว<br />4. การคลี่คลายของอดีตที่เราเคยสะสมมานานเพื่อให้เป็นการสื่อสารกับโลกภายใน<br /><br /><br />เป็นพื้นที่หล่อเลี้ยงสภาพจิตใจของผู้หล่อเลี้ยงผู้ป่วย องค์ความรู้ที่ได้จากการจัด<br />กิจกรรมคราวนี้จะถูกถอดเป็นเป็นวารสารเพื่อแจกจ่ายไปสู่ภาคีต่างๆที่อยู่ใน<br />เครือข่ายของทางมูลนิธิ เช่น เครือข่ายแพทย์ในจังหวัดต่างๆเพื่อเป็นกระจาย<br />ข่าวสารการดูแลสุขสภาวะทางจิตใจของเครือข่ายผู้ป่วยกันเอง<br /><br /><br />เรียน เชิญผู้ที่สนใจเรียนรู้งานด้านการเยียวยาโลกภายใน(ทั้งทางกายและใจ)<br />เพื่อกลับคืนสู่วิถีชีวิตที่ปกติสุขเป็นสุขภาวะที่มั่นคงยิ่งขึ้น ทั้งนี้รวมทั้งกลุ่มผู้ป่วยโรคเรื้อรัง<br />และกลุ่มพยาบาลที่เกี่ยวข้องกับงาน ด้านการดูแลผู้ป่วย<br /><br />ค่าอบรม ราคา 8,000 บาท (ราคารวมค่าอาหารกลางวัน(อาหารเพื่อสุขภาพ)และที่พัก<br />4,000 บาท ก่อนวันเริ่มอบรม 15 วัน สามารถติดต่อสอบถามเพิ่มเติมและสมัครลงทะเบียนได้ที่<br />คุณ พิธาณี สันติสุขสกุล มือถือ 089-4021042, 084-0442416<br />คุณ อรทัย ชะฟู (จิ๋ม) มือถือ 089 - 6354710<br />E-mail address: missratchanees@hotmail.com</div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-3697882530301239681?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-49413927609562613682009-01-09T22:57:00.001-08:002009-01-10T03:23:55.170-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWM4xXIV1pI/AAAAAAAAABU/l9jSiGnkjUI/s1600-h/index.php.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288132808136840850" style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; width: 247px; cursor: pointer; height: 298px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWM4xXIV1pI/AAAAAAAAABU/l9jSiGnkjUI/s320/index.php.png" border="0" /></a><br />22 มิถุนายน 2551<br />เริ่ม ต้นมิตรภาพ เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราจะเป็นเพื่อนกัน ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ และเธอก็ไม่ทำร้ายฉัน เราร่วมทุกข์ ร่วมสุข 24 ชั่วโมง การกระทำของอีกฝ่ายไม่ว่าจะเป็นร้ายหรือดี ต่างส่งผลกระทบถึงกันอย่างต่อเนื่อง ฉันฝึกภาวนา ก่อนนอน และตอนเช้า ทำให้เราได้อยู่กันสองคน สื่อสารกันได้จริง คุยกันได้ ยิ่งช่วงไหน.... คิดแต่ทางที่ดี เบิกบานแจ่มใสตื่นมาสดชื่น ร่าเริง เขาก็เหมือนจะมีความสุขไปด้วย ไม่มีอาการของโรคเลย<br />ช่วงเวลาแห่งความ สุข..... ก็มีช่วงเวลาแย่ๆ ที่เราไม่เข้าใจและขัดใจกันตกลงกันไม่ได้ สาเหตุก็มาจากฉันเอง เวลามีการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะร้ายหรือดี ต่างส่งผลกระทบถึงอีกฝ่ายหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้.... ก่อนหน้านี้เมื่อเกิดอาการเจ็บป่วยทางกายต่างๆ ขึ้น เช่นปวดหัว.... เจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก ฉันก็จะเกิดไม่ไว้ใจเขา...... โดยลืมนึกถึงธรรมชาติของอาการดำเนินไปของโรค ความคิดแว๊บ...แรกเข้ามา ฉันควรจะเสี่ยงไปให้เคมีบำบัด.... เอาเธอออกไปให้พ้นเสียที..... พอคิดอย่างนั้นจิตใต้สำนึกของฉันจะออกมาในทางลบ ทำให้กังวล วิตก รู้สึกไม่ดี เครียด นอนไม่หลับ ทำให้อาการตัวเองแย่ลงไปอีก<br />ทุกวันนี้ ฉันใช้วิธีพูดคุยกับเสียงภายใน บอกเขาว่าวันนี้ปวดเกินไปแล้วนะ อย่าโตเกินไป ถ้าปวดไปกว่านี้ ใครจะปักเสื้อสวยๆ ทำอาหารอร่อยๆให้เธอ...... ฉันปรารถนาจะดูแลผู้คน โดยเฉพาะผู้ป่วยวาระสุดท้ายของชีวิต ให้เขามีความสุข อย่างที่เรามีในวันนี้ยังไงล่ะ...อาการต่างๆ ก็จะดีขึ้นและหายไป<br />ฉัน ตั้งใจปฏิบัติ เปลี่ยนแปลงตนเอง ทำให้ทุกวันเป็นวันแห่งความสุข...และเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนผู้ป่วยมะเร็ง หรือโรคเรื้อรังอื่นๆ เพื่อให้เราอยู่ร่วมกันกับโรคของเราแบบไม่ทุกข์ทรมาน และตอนนี้เพื่อนของฉันก็แสดงให้เห็นว่าเขารับรู้และปรารถนา จะสื่อความรู้สึกถึงกันได้จริงๆ เขาไม่โตขึ้นไม่กินพื้นที่ นี้อาจจะเป็นสัญญาที่เป็นกำลังใจให้ต่อสู้ร่วมทุกข์ร่วมสุข ขอบคุณเพื่อนคนนี้ที่คอยตักเตือนและเปลี่ยนชีวิตให้พบกับความดีงาม และรู้จักตัวตนที่เป็นเรา บางครั้งเราก็.....เบียดเบียนร่างกายมากเกินไป มีผลอย่างไรก็ต้องกลับมารู้สึกตัว กลับมามองตัวเอง กลายเป็นว่าทุกวันนี้ฉันต้องทะนุถนอม แม้กระทั่งลมหายใจเข้าและออกติดตามดูแลทุกขณะว่าเป็นไปอย่างไร ต้องประคองส่วนอื่นๆ ของกายใจ ให้มีสติอยู่กับปัจจุบัน<br />เมื่อเราเริ่ม มองเห็นโลกภายในตัวเอง ความรู้สึกเป็นมิตรก็เกิดขึ้นทั้งต่อตัวเองและทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว ชีวิตถ้าอยู่อย่างมีความหมาย เราก็จะมีความสุขง่ายๆ ได้มากขึ้น แม้กระทั่งในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ยิ้มแย้มกับคนแปลกหน้า บอกทางนักท่องเที่ยว ฟังความทุกข์ที่ต้องการระบายเป็นคำพูดของผู้คน ฉันว่าการที่มีจิตใจที่ดี เยียวยารักษาโรคได้ หมอที่เก่งที่สุด คือตัวเราเองแต่ก่อนที่เราจะเป็นหมอที่เก่ง เราต้องรู้จักตัวเราเองก่อน ปาฎิหารย์กำลังเกิดกับฉัน....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-4941392760956261368?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1164183378390400674.post-36743110745627614812009-01-09T22:55:00.001-08:002009-01-10T03:24:23.675-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWWq__exFfI/AAAAAAAAABc/EcAFn4HvKJs/s1600-h/DSC04807.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288821353765475826" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_G982uQevLZE/SWWq__exFfI/AAAAAAAAABc/EcAFn4HvKJs/s320/DSC04807.JPG" border="0" /></a><br /><p align="center"> </p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >หัวใจฉันแตกสลาย เมื่อหมอบอกว่า<span style="color: rgb(204, 0, 0);">"มะเร็งของคุณกลับมาอีกแล้ว"</span></span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >แค่นั้นสมองและประสาทหูของฉันไม่ได้ยินและรับรู้อะไร </span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >คำพูดของหมอผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >สมองไม่ได้บันทึกความทรงจำใดๆ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันคิดถึงแม่เข้าใจเลยว่าอาการอัมพาตเป็นอย่างไร</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >จากกรุงเทพถึงเชียงรายฉันไม่กล้าเจอหน้าใคร</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันกลัวคำถามมากมาย ฉันนั่งร้องไห้ 2-3 ชั่วโมง</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >มึนงงสับสนไปหมดโกรธโชคชะตาและคนรอบข้าง</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ในใจมีแต่เสียงตัดพ้อและต่อว่า</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >พอคนเริ่มมองและสังเกตเห็นโทหาเพื่อนรุ่นน้องให้มารับที่สนามบิน</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันขอบคุณเขามากเข้ามารับและมองหน้าและถามเพียงว่า</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >พี่อยากไปไหนฉ้นต้องการที่ที่ให้กำลังใจ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >แรงงบันดาลใจให้ฉันได้นิ่งสงบสติอารมณ์</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ให้เสียงในหัวมันหยุดวิพากย์วิจารณ์</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันคิดถึงวัดพอไปถึงฉันเข้าไปกราบพระประทานในโบสถ์</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >สิ่งที่ฉันขอก็คือปัญญาที่จะจัดการเวลาที่เหลืออยู่อย่างไร</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันตั้งคำถามกับตัวเองทำไมฉันรู้สึกแย่และสิ้นหวังมากมาย</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ทั้งๆที่ก็เคยผ่านเหตุการณ์วิกฤติมาครั้งหนึ่งแล้ว</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >เสียงภายในใจค่อยๆบอกฉันทีละนิด</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันหลงระเริงกะตัวเองยึดติดคิดว่าตัวเองเก่งแน่แล้ว</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันมีความฝันและกำลังเริ่มต้นทำในสิ่งที่ตัวเองรัก</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >พึ่งเปิดร้านอาหารใหม่ชื่อร้าน<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> "ใส่ใจ"</span></span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >เป็นร้านในอุดมคติและตอนนี้ฉันกลับมาป่วยอีกรอบ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" ><em>สภาพฉันเป็นแบบนี้คนอื่นต้องมองว่าฉันล้มเหลวไม่ประสบความสำเร็จ</em></span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" ><em>ไม่เก่งจริง</em></span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" ><em>ฉันต้องเจ้งแน่ๆ</em></span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ยึดติดทะนงตัวเองมากมายกับชื่อเสียง</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >อยากให้โลกนี้ดับสูญไปซะ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >พลังแห่งความเงียบในโบสถ์</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >และจังหวะการเต้นของหัวใจช่วยให้ความ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฟุ้งซ่านในหัวค่อยๆดับลง</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันนั่งหลับตาลงในความมืดของโลกภายนอกดับสูญ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ฉันค่อยๆเห็นแสงรำไรจากภายใน</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ช่วยให้เห็นใจของฉันชัดเจนมากขึ้น</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >แสงที่สาดฉายลงไปในความมืด</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ในใจฉันช่วยพอที่จะนำทางที่ก่อเกิดปัญญา</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:arial;font-size:130%;" >ที่ปัดเป่าอวิชาออกไปจากใจ</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left"><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-family:arial;font-size:130%;" >"จงยอมรับสภาพร่างกายและชะตากรรมในปัจจุบันของเรา"</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1164183378390400674-3674311074562761481?l=kratingyim.blogspot.com' alt='' /></div>ฤดูกาลแห่งชีวิตhttp://www.blogger.com/profile/03317498885028349733noreply@blogger.com0